اديب بجنوردى آموخت و سطوح خارج را در درس شيخ حسن برسى و ميرزا محمد آقازاده و حاج آقا حسين قمى شركت نمود و براى تكميل تحصيلات به عتبات رفت و در نجف ، مدرسهء قوام حجره گرفت و به حلقهء درس آيات نائينى ، كمپانى ، عراقى و سيد ابو الحسن اصفهانى پيوست و خود نيز به تدريس سطوح عاليه مبادرت ورزيد و پس از چهار سال تحصيل در نجف از اساتيد خود كمپانى و اصفهانى اجازه اجتهاد دريافت نمود . مرحوم آية اللّه آرام حدود 35 سال در كربلا بود . و به تدريس و اقامه نماز جماعت در مسجد « عطارها » كه مسجد جامع اين شهر بود ، ادامه داد . تا اينكه آية اللّه ميرزا مهدى شيرازى بار ديگر به حوزه كربلا رونق داد . پس از فوت مرحوم شيرازى در سال 1380 ه . ق مرحوم حائرى به درخواست شاگردان خود رساله‌اى به زبان فارسى و عربى به نام « زبدة المسائل » نوشت و نشر داد . با توجه به رفتار نامناسب رژيم بعث با ايرانيان مقيم عراق ، ايشان به ايران آمد و پس از چند ماه توقف در قم به مشهد هجرت نمود و به دعوت آية اللّه العظمى سيد محمّد هادى ميلانى در اين شهر مقيم شد و در مسجد گوهرشاد نماز جماعت اقامه نمود و به تدريس دوره خارج فقه و اصول پرداخت . آخرين سالهاى زندگى به دليل پادرد خانه‌نشين شد و شب اربعين حسينى سال 1394 ه . ق به سراى جاودان شتافت و در رواق دار السياده حرم دفن شد . وى از تظاهر احتراز داشت ، به پيشوايان دين عشق مىورزيد و همه‌روزه زيارت عاشورا مىخواند و با قدرتهاى سلطه‌گر سر ناسازگارى داشت و با نفوذ بيگانگان مبارزه مىكرد . در نهضت 15 خرداد به حمايت از امام خمينى قدس سره برخاست و در مدرسهء سليميهء كربلا مجلس ختم و سخنرانى به مناسبت فاجعه مدرسه فيضيهء قم تشكيل داد . منتخب المسائل ، حاشيه عروة ، زبدة المسائل ، زبدة المناسك ، حاشيه